[Αρχική Σελίδα] [Σκοπός] [Η Κύπρος] [Η Αλήθεια] [Ο Νικόδημος ερωτά] [Τα πλήγματά μας]
[Μήπως βρίζουμε] [Ζωή και Θάνατος] [Η Ετυμηγορία] [Η νηστεία]

Ζωή, Θάνατος και μετά...;

Πολλά και πολύπτυχα είναι τα προβλήματα που έχουν απασχολήσει τον άνθρωπο από την αρχή της παρουσίας του πάνω στη Γη μέχρι σήμερα. Κάποια από αυτά είχαν να κάνουν με το φυσικό κόσμο που τον περιέβαλλε, άλλα με τις καθημερινές του ασχολίες και τον τρόπο επιβίωσής του και άλλα με τις σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του. Μέσα από το πέρασμα του χρόνου με την παρατήρηση, την εμπειρία και τη σοφία με την οποία ήταν προικισμένος κατάφερε, σε αρκετά από αυτά, να δώσει λύσεις και διεξόδους.

Παρέμεινε όμως χωρίς ολοκληρωμένη απάντηση, και παραμένει ακόμη, το υπαρξιακό μας ζήτημα. Ποιοι είμαστε, από πού ήρθαμε, που καταλήγουμε και τι είναι ο θάνατος; Για πολλούς ίσως, τα πιο πάνω εξακολουθούν να είναι βασανιστικά ερωτήματα· να καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου, ένα παράξενο και συνάμα ανεξήγητο αίσθημα μαγείας αλλά και φόβου μαζί. Τι θα λέγαμε λοιπόν ότι είναι ο θάνατος; Μήπως το τέρμα μιας βιολογικής παρουσίας πάνω στον πλανήτη γη και μετά τίποτε; Μήπως η είσοδος και μετοχή στον ανθρωπιδικό κύκλο και εν καιρώ αναχώρηση από αυτόν; Μήπως, μήπως...

Στις γραφές, που είναι ο γραμμένος Λόγος του Θεού, που η θέληση Του οδήγησε χέρια ανθρώπων να τον αποτυπώσουν σε χαρτί και που μας μιλά πολύ ξεκάθαρα και διεξοδικά για το θέμα αυτό,  διαβάζουμε:

    "Δεν είναι παρά εν βήμα μεταξύ εμού και του θανάτου"  (Α Σαμουήλ 20:3),

    "Τις άνθρωπος θέλει ζήσει, και δεν θέλει ιδεί θάνατον";  (ψαλμός 89:48).

Ο σημερινός αιώνας είναι ο αιώνας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελεύθερης σκέψης, της τεχνολογικής επιτυχίας και προόδου, του άκρατου πειραματισμού πάνω στο καθετί. Η δίψα μας να εξερευνήσουμε και κατακτήσουμε ακόμη περισσότερο τον κόσμο γύρω μας δε μας αποτρέπει από του να δοκιμάσουμε να μεταβάλουμε ακόμη και αυτούς τους νόμους που τον κυβερνούν. Εργαλεία μας η φιλοσοφία, η γνώση, η επιστήμη, η ύλη. Κάναμε, είπαμε, πολλά βήματα μπροστά, παρατείναμε τη ζωή μας, την βελτιώσαμε, επιλεκτικά θα την δημιουργούμε πλέον από τράπεζες εμβρύων. Προοδεύσαμε. Τι καταφέραμε όμως; Αντί της αρετής και της αγάπης που έπρεπε να είμαστε γεμάτοι, στ΄ όνομα της ανθρωπότητας και της προόδου ενθρονίσαμε ψεύτικους θεούς του χρήματος, της φήμης, της δόξας, της τεχνολογίας. Έχουμε γίνει λάτρεις της τεχνητής "ανθρώπινης" νοημοσύνης, αλλ΄ όσο και αν προσπαθούμε το τέλος είναι πάντοτε το ίδιο. Δεν μπορέσαμε φαίνεται να ξεφύγουμε από το γραμμένο:

"Είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι,
 μετά δε τούτο είναι κρίσις"
 (Εβραίους 9:27)

Τι είναι λοιπόν ο θάνατος;    Μέσα στη ζωή μας τον συναντούμε καθημερινά· μέσα στα νοσοκομεία κάποιοι νέοι γύρω από το προσκέφαλο του αγαπημένου τους φίλου, τη μάνα πάνω στον τάφο του παιδιού της που δεν πρόλαβε να χαρεί, στην άσφαλτο που έκοψε το νήμα της ζωής του πατέρα που τόσα όνειρα έκανε για τα παιδιά του, στο άκουσμα των βραδινών ειδήσεων... το μακρόσυρτο κλάμα που συνοδεύει τη νεκρώσιμη πομπή, στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς του μικρού κοριτσιού στο σκοτεινό δωμάτιο που προσπαθεί να ψηλαφίσει το χέρι της μάνας που δεν θα ξαναδεί...  και η ζωή, μαζί με τη χθεσινή μέρα, φεύγει μέσα από τα χέρια μας.

Η πραγματικότητα όμως είναι εκεί, ο θάνατος είναι αιώνιος και συνάμα προσωπικός αντίπαλος του καθενός μας. Οι βασιλιάδες, ακόμη και οι πιο ισχυροί της γης οφείλουν να υποκύψουν στο δρεπάνι του αδυσώπητου θεριστή. Ο θάνατος παραμονεύει πάντοτε την ανθρωπότητα. Είναι ένα γεγονός που φαίνεται αφύσικο στον άνθρωπο όταν σχετίζεται με τον εαυτό και το άμεσο περιβάλλον του, φυσικό όμως, όταν σχετίζεται με τους άλλους. Ο θάνατος εξισώνει όλους τους ανθρώπους. Απογυμνώνει τον πλούσιο από τα εκατομμύρια του και το φτωχό από τα κουρέλια του. Σβήνει τη δίψα της φιλαργυρίας και σταματά τη φλόγα των παθών. Ο θάνατος δε γνωρίζει όρια ηλικίας, ούτε μεροληπτεί. Είναι κάτι που φοβούνται όλοι οι άνθρωποι. Επιφυλάσσεται να συναντήσει όλους μας και το ζήτημα του ερχομού του είναι απλώς ζήτημα χρόνου. Ο άνθρωπος θα συναντήσει το θάνατο μία και μόνο φορά, αλλά είναι υποχρεωμένος να τον συναντήσει!

Αν ο φυσικός θάνατος ήταν η μόνη συνέπεια μιας ζωής που δαπανήθηκε μακριά από το Θεό δε θα είχαμε ν΄ ανησυχούμε τόσο πολύ. Η Αγία Γραφή όμως, μας προειδοποιεί ότι υπάρχει ένας δεύτερος θάνατος που είναι ο αιώνιος χωρισμός από το Θεό. Αυτός είναι ο χειρότερος από τους δύο.

Είμαστε παγιδευμένοι λοιπόν, υπάρχει ελπίδα διεξόδου, είναι όλα τόσο σκοτεινά;    Υπάρχει και φωτεινή πλευρά του προβλήματός μας. Η Αγία Γραφή, όπως κηρύττει την κόλαση για τον αμαρτωλό, υπόσχεται τον ουρανό για τον δίκαιο. Είναι βέβαια ευκολότερο να δεχτούμε τη διδασκαλία για τον ουρανό από τη διδασκαλία για την κόλαση. Όμως η Αγία Γραφή μιλά και για τα δύο αυτά θέματα με την ίδια σοβαρότητα. Από εμάς εξαρτάται να ερευνήσουμε και να αποφασίσουμε τη στάση που θα κρατήσουμε μπροστά στο σχέδιο που μας αποκαλύπτει.  Αν για παράδειγμα θελήσουμε να συνεργαστούμε με ένα χρηματοπιστωτικό οργανισμό – τράπεζα, συνεργατική, ταμιευτήριο κλπ – δεν θα θέλαμε να ενημερωθούμε ακριβώς για ότι σχετίζεται με αυτόν; Για το χρεωστικό και πιστωτικό επιτόκιο, το ύψος των δανείων που πιθανόν να ζητήσουμε, τρόπους και διάρκεια αποπληρωμής τους, επιτόκιο για μακροπρόθεσμα γραμμάτια, ύψος επιτοκίου και τρόπος χρέωσής του, για παρατραβήγματα και άλλα. Δεν θα ζητούσαμε να διαπραγματευτούμε γι΄ αυτά; Αν μάλιστα είχαμε να καταθέσουμε κάποιο μεγάλο κομπόδεμα ή τις οικονομίες μιας ζωής; Το ίδιο, και με ακόμη μεγαλύτερη σπουδή, δεν θα΄ πρεπε να ενδιαφερόμαστε για τη ζωή μας και προπαντός για την αιώνια προέκτασή της; Επειδή λοιπόν, όλοι πρόκειται να περάσουμε στην αιωνιότητα, είτε το επιλέξουμε είτε όχι, θα πρέπει να γνωρίζουμε κάτι γι' αυτήν! Μάλλον όχι «κάτι» αλλά όλες τις λεπτομέρειες που έχουν σχέση μ΄ αυτήν. Τυχόν αδιαφορία μας ενδέχεται να μας στερήσει το δικαίωμα στη Ζωή.

Η Αγία Γραφή μιλά για τον ουρανό, μας υποδεικνύει την οδό και μας αποκαλύπτει τον τρόπο.

                  Ο Ιησούς μας λέγει:

"Εγώ είμαι η ΟΔΟΣ, η  ΑΛΗΘΕΙΑ και η  ΖΩΗ"

"Υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον. Και αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, δια να είσθε και σεις όπου είμαι εγώ" (Κατά Ιωάννη: κεφ. 14:2-3).

Η αιωνιότητα μας περιμένει,

Ένας γνωρίζει το δρόμο και τον δείχνει και σε μας,

Ένας έχει περάσει τον δρόμο, περιμένει κι εμάς...

 

ΤΕΛΟΣ    ñ