ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ...ΤΕΡΜΑ

a

Σαν νέος, μαθητής, όπως όλοι οι συνομήλικοι μου, έχουμε μάθει πολλά για τους Έλληνες και τους αγώνες του Ελληνισμού. Από τα σχολικά μας βιβλία, τους γονείς μας και από  όσα ακούμε καθημερινά.

Μάθαμε για την επανάσταση του 1821 και πως πολέμησαν με νύχια και με δόντια οι Έλληνες να διώξουνε τον Τούρκο κατακτητή, για το μεγαλειώδεις ΟΧΙ των Ελλήνων το 1940, για τον απελευθερωτικό αγώνα που κάναν οι παππούδες μας το 1955-59 και τόσους άλλους αγώνες του Ελληνισμού.

Νιώθουμε μεγάλη περηφάνεια και τιμή που είμαστε Έλληνες και απόγονοι ηρώων όπως του Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη, του Αυξεντίου, του Παλληκαρίδη, του Ισαάκ, του Σολωμού και τόσων άλλων.

Ζούμε σε ημικατεχόμενη πατρίδα και τα όσα μάθαμε για τους τιμημένους πρόγονους μας, μας έδιναν θάρρος να αγωνιστούμε για μια Κύπρο ελεύθερη. Το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ έγινε τρόπος ζωής. Αντικρίζοντας καθημερινά τον Πενταδάχτυλο μας θυμίζει ότι η μπότα του κατακτητή πατάει ακόμα τα εδάφη μας που ποτίστηκαν με το αίμα των ηρώων μας.

Μάταια όμως όλα αυτά.. πήραμε άλλο δρόμο. Το δρόμο των συνεχών υποχωρήσεων, τον δρόμο της ομοσπονδίας και της επαναπροσέγγισης, τον δρόμο του καλού παιδιού, τον δρόμο του Σχεδίου Ανάν, τον δρόμο του εξευτελισμού..

Μέχρι που είδαμε και τον ΥΠΕΞ της Ελλάδος να χορεύει ζεμπέκικο με τον κατακτητή και ακόμα να βάζει στεφάνι στο μνημείο του Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος κατάστρεψε την Ελλάδα και δολοφόνησε χιλιάδες Έλληνες! Πού χάθηκε η εθνική μας αξιοπρέπεια;

Τελευταίως φτάσαμε σε νέα όρια εξευτελισμού, δείχνουμε του αρχιδολοφόνου Ντενκτάς τα διαβατήρια μας για να πηγαίνουμε τουρίστες στα σπίτια μας! Αν είναι δυνατόν! Του προσφέραμε εκατομμύρια που τώρα θα μετατραπούν σε όπλα που θα στρέψει εναντίον μας.. Που πήγε η περηφάνεια που μάθαμε εμείς οι νέοι για τον Έλληνα; 

Ακόμα, πριν λίγες μέρες δώσαμε την πρωτιά της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού (χώρα που δεν αναγνωρίζει καν την κρατική μας οντότητα!) Ντροπή ρε παιδιά, και ας είναι μόνο ένας μουσικός διαγωνισμός. Είναι απαράδεχτο να δίνουμε διακρίσεις της Τουρκίας όταν καθημερινά παραβιάζουν τον Εθνικό μας Εναέριο Χώρο και ακόμα υπάρχει κατοχή στο νησί μας και ακόμα κρατάνε τα σπίτια μας.

Χάσαμε κάθε ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας, εμείς οι νέοι απογοητευτήκαμε. Που είναι οι Έλληνες που διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν; Που είναι οι τιμημένοι Έλληνες που δεν το βάζουν κάτω; Που είναι οι Έλληνες που γνωρίσαμε στα σχολικά μας βιβλία;

Εξευτελιζόμαστε, γίναμε το κορόιδο του εχθρού και της διεθνούς κοινότητας, προδώσαμε τους ήρωες μας και δεν είμαστε αντάξιοι τους πλέον.

Πήραμε λάθος δρόμο, που οδηγεί αυτός ο δρόμος; Σε ακόμη μια χαμένη πατρίδα μήπως;

Που πάμε, τι κάνουμε;